EMOTIEREGULATIE

Mijn mond zakte langzaam open van bewondering toen mijn dochter van net geen 13 gisteren een bericht voorlas dat ze naar een vriendin stuurde die het moeilijk had.
Ik ga niet in details treden om hun privacy te bewaken, maar het klonk ongeveer zo (in werkelijkheid met nog veel meer woorden):

“Ik kan heel goed begrijpen dat je je zo voelt, en dat is oké.
Weet dat je niet alleen bent met dit gevoel.
Kan ik iets voor je doen om je te helpen?
Misschien helpt het om even te chillen met je lievelingsmuziek, om je wat af te leiden. Of eet gerust een hele pot ijs van een bekend merk…
Dit gevoel gaat voorbij. Hoe deze situatie ook verder loopt: op een dag zal het anders zijn.
En intussen ben ik er voor jou. Je mag me altijd sturen als je me nodig hebt.”

Ze is altijd al sterk geweest met woorden en gevoelens, maar wat ze hier deed, raakte me.
Dit is emotieregulatie, in zijn meest pure vorm:

1. Het gevoel erkennen – het mag er zijn
2. Verbinding maken – je bent niet alleen
3. Behoeften bevragen – wat heb je nodig?
4. Zacht in beweging komen
5. Perspectief bieden – dit gaat voorbij
6. Aanwezig zijn – ik ben er voor jou

Kinderen met spreekangst of extreme verlegenheid – en dat kan samengaan met stotteren, onduidelijk spreken, taalzwakte, het spreken in een andere taal dan de moedertaal, of op zichzelf staan zoals bij selectief mutisme – leggen een moeilijk traject af.

Ze leren stap voor stap, via geluidjes, woorden en zinnen, wanneer ze er klaar voor zijn, hun stem te gebruiken.
Dat gaat zelden vanzelf.

Een kind met spreekangst is niet koppig. Het is bang.

Door te leren over gevoelens, door gevoelens er te laten zijn (bang zijn mag), door ze hanteerbaarder te maken (via ademhaling, ontspanning, beweging…), en met de hulp van anderen die hen steunen en bijstaan, ontstaat er ruimte.

Ruimte om, ondanks de angst, toch te spreken.

En dat is geen kleine stap.
Dat is een verschuiving van stil naar dapper.

Misschien is dat ook de essentie van wat mijn dochter gisteren deed.
Ze maakte ruimte.
Ze probeerde niets op te lossen, niets te forceren. Ze bleef gewoon aanwezig.

En dat is precies wat kinderen nodig hebben.

Geen druk.
Geen haast.
Maar iemand die zegt:
“Ik zie je. Ik begrijp je. En ik blijf bij je, terwijl jij jouw stap zet.”

Ik hoop dat ik zo’n therapeut en mama ben —
of er tenminste elke dag een beetje meer naartoe groei.