Gitaarbubbels
Op deze pagina deel ik af en toe een nieuwe opname op klassieke gitaar (Almansa 459). Muziek speelt al sinds mijn jeugd een belangrijke rol in mijn leven. Ik leerde klassieke gitaar spelen vanaf mijn tiende.
Helaas kampte ik ook met een soort van 'selectief gitarisme': wat vlot ging wanneer ik alleen speelde, vond ik niet precies genoeg wanneer er iemand luisterde.... daardoor speelde ik jarenlang niet graag voor anderen. Alleen een select groepje veilige luisteraars (mijn gitaarbubbel) kreeg mijn gitaarspel te horen.
En toen ontdekte ik de jazzstandards voor klassieke gitaar. Als fervent jazzliefhebber besloot ik me daaraan te wagen: stapje voor stapje, op mijn eigen tempo en met ruimte voor foutjes. Vandaag geniet ik ervan om mooie muziek in te studeren en ze te delen.
De nieuwste opname staat telkens bovenaan.
Moon River (Henry Mancini 1961)
Moon River werd gecomponeerd door Henry Mancini, met een tekst van Johnny Mercer, voor de film Breakfast at Tiffany's (1961). In de film wordt het lied ingetogen gezongen door Audrey Hepburn en groeide het uit tot een van de bekendste melodieën uit de filmgeschiedenis. Het won datzelfde jaar de Oscar voor Beste Originele Lied.
Door zijn eenvoudige, warme melodie en nostalgische sfeer werd Moon River nadien door talloze artiesten vertolkt en groeide het uit tot een echte klassieker.
Voor deze uitvoering koos ik een arrangement van Sky Guitar voor klassieke gitaar. De rustige melodie en het dromerige karakter maken het voor mij een heerlijk stuk om te spelen. Hier en daar met een kraak of er net naast, maar hee, dat mag!
Summertime (George Gershwin 1935)
Summertime werd gecomponeerd door George Gershwin voor de opera Porgy and Bess (1935). Het lied groeide uit tot een van de meest gespeelde jazzstandards ter wereld.
Door de jaren heen werd het vertolkt door honderden artiesten, waaronder Ella Fitzgerald & Louis Armstrong, Billie Holiday, Miles Davis, Janis Joplin en Herbie Hancock. Elke muzikant geeft er een eigen kleur aan. Ik leerde de versie van Rita Reys kennen, die vroeger bij ons thuis op de platenspeler lag.
Voor deze uitvoering koos ik een arrangement van Guitar Dell'Arte.
Ik draag het op aan mijn zoon Ilan, die maar kort heeft geleefd - hij weet daarboven waarom.
Dit is het eerste jazzy stuk dat ik ooit op klassieke gitaar speelde. Het vormt het begin van een repertoire jazzstandards dat ik de komende jaren wil opbouwen – een droom van lang geleden die nu stilaan vorm krijgt.
Belangrijk voor mij, het hoeft niet perfect, het mag plezant zijn.